planet of intellect ห้องโถงแก้วเต็มไปด้วยผู้คน star กับเป็น php ที่ร้อยเรียงเป็นกาพย์ที่ไม่มีวันเจือนจาง ถาโถมเฉกเช่นเกลียวคลื่อน พร้อมจะปรากฏหากร้องขอ ดำรัสเจ้าหญิงผู้สละแล้วแห่งตัญหาของสามัญ พระเสาวณีย์แสนอ่อนโยนด้วยความห่วงใย

ค่ำคืนที่ประดุจความระส่ำระสาย ไร้ความสงบนิ่ง สิ้นสุดเป็นความหฤหรรส์อันแสนหวาน ประทับใจ

ความพยายามที่จะเก็บเกี่ยว ไขว่คว้ามาวางไว้ให้หยิบฉวยหากกระหาย กลับเลือนลาง เจือจาง ขาดหาย อากาศธาตุ ในพริบตาของความจริงที่ถูกปรุงแต่ง consciousness

Dead poet from Haven นิมิตช่างแสนหวาน ชาญฉลาด ใช่เลยอันนี้เลย ไม่มีทางดีไปกว่านี้อีกแล้ว ที่สุด แม้มั่นคงในการเก็บเกี่ยว จากกระหายที่จะครอบครอง กลับเป็นแค่เงาสะท้องแห่งสำนึกของความล้ำเลิศที่ได้สัมผัส โดยผัสสะทั้งห้า เก็บได้เพียงรำลึก อารมณ์ แน่ใจอย่างไม่มีกังหาว่าที่สุด

< ? php ปุจฉาอันลึกลับเดียวที่ฝังแน่น เท่านั้นที่จะทำให้เกิดใหม่ได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน ไม่สูญสิ้นไป แต่สร้างอารมณ์แห่งสัมผัสนั้นตามจังหวะเดิมได้ ไม่ผิดเพี้ยน

กาพย์ที่สอดประสานร้อยเรียง สนุกครื้นเครง เสนาะเพราะพริ้ง ขบขัน บรรเลง ดีดดิ้นโลดแล่น ในลีลาที่คุ้นเคยแต่ก็ยังดั่งแรกเห็น ลึกลับ มหัศจรรย์ จนอยากจะเก็บไว้เสียเอง หากแต่ไร้พลัง

แต่เพียงภาคพิศดารของศาสตร์แห่งการสร้างจังหวะอารมณ์ ที่สอดประสานอย่างชาญฉลาด เพียงผ่านปริศนาเวทย์ ของยัญแห่ง

< ?

php แสนเสียดายความประทับใจอันงดงาม ยากจะอดกลั้นความกระหายจะให้ได้มาเพียงจะอวดไว้ในแห่งนี้ ให้เราได้ยล แต่กับอันตธานจากการประคับประคองแค่ระยะหมอนสู่แป้นพิมพ์ แม้ควันหลงยังฝังแน่นไม่เจือจาง รู้สึกได้ถึงศาสตร์ ศิลปชั้นเลิศจากสัมผัสที่เพียงไม่นานไม่อาจร้อยเรียงได้สละสลวยเช่นที่ประสพได้ ทบทวนเพียงใดกับเจือจางมากขึ้น คล้ายจะเตือนว่าสำหรับผู้สร้างเองจะสามารถทำให้ปรากฏไม่ผิดเพี้ยน

ทบทวนกิจกรรมของวันที่ไม่ธรรมดา จากตำแหน่งที่คลื่นลมไม่เคยห่างและชัดเจน บทสนทนาปราศจากหน้ากากจากบทที่ได้ตระเตรียมสำหรับวันไม่แตะแม้แปรงถูฟัน Omlet ที่เตรียมได้อย่างเหมาะเจาะละลายสู่ท้องเต็มรสชาตินมในระยะที่เบ่งบานเป็นสาวเต็มตัว กาแฟสดหอมกรุ่นกลั่นกรองข้างเตียงจนรสชาติจากมิติที่สี่เป็นส่วนของเมนูนี้ บทร่างของโครงการใหม่ที่ยังไม่ผ่านการกลั่นกรองที่กระตุ้นต่อมกระสัน พลังถูกปลดปล่อยที่ปลายวงสวิงที่ต้องบรรจบอย่างครบถ้วนจึงจะสำฤทธิ์ผลที่แม่นยำ กำเนิดได้จากจินตนาการที่ดี แม้ในสนามซ้อม ความพยายามถึงสามรอบที่จะได้มาซึ่งคำร่ำรือ และความนิยม “Culture of privilege as incentive” วาน วานของกระแสที่ได้รับการสนองอย่างกระหาย ที่จะสัมผัสเสียงรำ่รือ และกระจายต่อกระแสให้กระหายต่อ ๆ ไปได้ที่ต้องวิจัยโดยนักการตลาด ฤาเป็นพลังของแสงทองของผืนฟ้าสัมผัสผิวน้ำระยิบระยับหาที่สุดมิได้

เรือนรางเหลือเพียงแน่ใจได้ว่าเป็นปัจจัยที่คุ้นเคยกันในหมู่ดารา ศาสตร์เพื่อการสร้างสรรอันสมบูรณ์แบบ มุขอมตะที่หากนำมาซ้ำในจังหวะที่เหมาะสมย่อมได้รับสนอง อีก อีก แน่นอน ไม่ผิดเพี้ยน ที่สัมผัสมานั้นมันเป็นคลื่นที่ต่อเนื่องเป็นร้อยเป็นพันใน mindEyes ประมวลผ่านไปไม่รู้ัว่าเนิ่นนาน หรือรวดเร็วเพียงใด รู้สึกได้เพียงประสพการที่ได้รับการเติมเต็มของปิติจากอักษรที่ร้อยเรียงเพื่อสร้างสัมผัสจากการรับรู้มากกว่าอักษรที่ปรากฏ